Powrót do WSPÓLNOTY

DSM

NAZWA

DSM to Dziewczęca Służba Maryjna. Nazwa ta zawiera najkrótszą syntezę programu duszpasterskiego realizowanego dla duchowego i moralnego rozwoju dziewcząt.

Oto pełniejszy sens określenia Dziewczęca Służba Maryjna:

Dziewczęca

Świadomie i wbrew modnej dziś i wszechobecnej koedukacji, prowadzimy pracę z dziewczętami mając na uwadze szczególnie te potrzeby, które wynikają z faktu, że są kobietami „in statu ferii” – czyli na tym etapie, kiedy kobiecość w nich dopiero się budzi i rozwija. Chcemy pomóc im zarówno w odkryciu właściwego obrazu ideału dziewczyny i kobiety chrześcijańskiej, jak i w trudnej pracy nad kształtowaniem swej osobowości. Do naszych grup mogą należeć dziewczęta w wieku od 9 do 16 lat.

Służba 

Określenie to mówi o celu istnienia grupy. Jest nim najogólniej mówiąc służba, czyli działanie dla czyjegoś dobra, poświęcenie sił, praca dla jakiejś ważnej i dobrej sprawy czy idei. Służyć, to znaczy także „być do czyjejś dyspozycji, być komuś w czymś pomocnym” (por. Słownik j. polskiego, t. III, s. 262, Warszawa 1981). Inspirację do kształtowania takiej postawy można czerpać zarówno z życia świeckiego, w którym nawet określone ważne zawody nazywa się służbą (służba zdrowia, służba wojskowa, itp.), jak i przede wszystkim ze źródeł religijnych. Sam Chrystus, Syn Boży, nazywany przez Proroków Starego Testamentu „Sługą Jahwe”, przyszedł, aby służyć i polecił Apostołom, by byli sługami wszystkich. Szczególnie bliskim i zawsze aktualnym ideałem służby jest dla dziewcząt Maryja. Dlatego przyjęta nazwa zawiera przymiotnik „Maryjna”.

Maryjna

Dziewica z Nazaretu powiedziała przy Zwiastowaniu, że jest i pragnie być zawsze służebnicą Pańską. W czasie swego ziemskiego życia służyła Chrystusowi, pomagała Apostołom i pierwszym gminom chrześcijańskim. Teraz służy Kościołowi jako Jego najlepsza Matka”.

 

LOGO

Na niebieskim tle, ukazana jest stylizowana biała lilia. Wyrasta ona jakby ze złotego półksiężyca. Środkowa część łodyżki tworzy krzyż. Górna część z kwiatem przechodzi przez złotą koronę.

W symbole te wpisane są litery DSM. Symbolika znaczka jest prosta i nie wymaga szerszych wyjaśnień.

Kolor biały i lilia to symbole niepokalanego poczęcia, dziewictwa Maryi i nieskalanej czystości Jej duszy.

Kolor złoty i korona to znak Jej godności królewskiej. Krzyż powszechnie przyjęty znak Chrystusa, może być bliżej wyjaśniany jako przypomnienie udziału Maryi w ofierze Boskiego Syna, dzięki której stała się naszą Współodkupicielką. Wreszcie kolor niebieski oznaczający niewinność przypomina przywilej Wniebowzięcia Maryi.

 

IDEE PRZEWODNIE I ZARYS PROGRAMU DSM

Najważniejsze treści programowe DSM zawarte są w czterech ideach przewodnich, którym nadano formę dwupoziomową. Pierwszy poziom zawiera określoną treść teologiczną: Bożą prawdę i wezwanie. Drugi zawiera treść egzystencjalną, wskazującą miejsce, gdzie tę prawdę możemy poznać i gdzie możemy realizować wezwanie w niej zawarte.

I. Maryja – rodzina i dom:

Maryja jest pierwszym i zawsze aktualnym wzorem i ideałem życiowym dla dziewcząt. Przybliża im i czyni niejako bardziej przystępnym niedościgniony wzór Chrystusa. Dlatego wychowanie religijne dziewcząt musi być zawsze wychowaniem maryjnym (por. G. Brożek, Być jak Maryja, TGN z dn. 8 czerwca 2003, s. 21-22).
Spośród ogromnego bogactwa cnót i niezliczonej ilości tytułów, jakim Kościół obdarzył Maryję, wybieramy najbardziej dla naszych dziewcząt aktualne i przedstawiamy Ją im przede wszystkim jako Niepokalaną, Matkę Kościoła, Królową Polski i Królową Ognisk Rodzinnych. Proponujemy praktykę oddania się Maryi w duchu nauki św. Maksymiliana Marii Kolbe i prymasowskiego ruchu „Pomocników Maryi”. Postawy i sprawności maryjne powinny w szczególny sposób być widoczne w domu rodzinnym, który jest z jednej strony pierwszym i najważniejszym środowiskiem wychowawczym, a z drugiej pierwszym i niezastąpionym polem działalności apostolskiej. Powszechnie znane zagrożenia w zakresie wiary i życia moralnego, którymi dotknięta jest nasza polska rodzina, a także kryzys dziewictwa, czystości i kobiecości w ogóle, skłaniają nas do rozpoczęcia gruntownej pracy na tym odcinku: przygotowania naszych dziewcząt do pełnienia roli dobrych żon i matek chrześcijańskich w przyszłości przez wzorowe spełnianie obowiązków córek i sióstr obecnie. W duchu maryjnym trzeba propagować cnoty nazaretańskie, liturgię domową i całą, niezwykle bogatą, a tak często lekceważoną, świadomie eliminowaną czy zapomnianą obrzędowość chrześcijańską.

II. Serce Jezusa – miłość, wynagrodzenie i duch ofiary:

Serce Boże jest znakiem i źródłem miłości Boga do świata i każdego człowieka. Dzieci doświadczają tej miłości szczególnie w okresie Pierwszej Komunii św. Poznają ją jeszcze dokładniej w czasie katechezy pogłębiającej wtajemniczenie w Sakrament Pokuty i Eucharystii (III i IV klasa). Specjalną okazją ku temu jest praktyka pierwszych piątków miesiąca. Z bogactwa treści kultu Serca Jezusowego akcentujemy przede wszystkim niezmierzoną miłość Boga, która okazała się w ofierze Chrystusa, Syna Bożego i podsuwamy różne formy odpowiedzi na ten Boży Apel Miłości:
– Wynagrodzenie za obojętność, niewiarę, nienawiść i inne grzechy, będące wzgardą miłości, którą Bóg wciąż nam okazuje. Zachęcając dziewczęta do częstszego przystępowania do sakramentów św. i adoracji Najświętszego Sakramentu, przypominamy im, aby łączyły z tymi praktykami dobrowolną rezygnację ze słodyczy, kosztownych zabawek, niektórych rozrywek.
– Abstynencja od alkoholu i nikotyny połączona z modlitwą w intencji pogrążonych w nałogu alkoholizmu i ich rodzin oraz różne formy praktycznej pomocy tym osobom (Młodzieżowy i Maryjny Apostolat Trzeźwości).
– Przeciwdziałanie już w dzieciństwie różnym formom materializmu praktycznego i konsumpcyjnemu stylowi życia, z którymi dziecko spotyka się w swojej rodzinie czy otoczeniu oraz kształtowanie krytycznej postawy wobec destrukcyjnego wpływu środków masowego przekazu. Łączy się z tym potrzeba kształtowania postawy chrześcijańskiej ascezy, która każe wybierać to, co trudne, rezygnować nieraz z wygód i „płynąć pod prąd” różnych obiegowych sądów i mody, w imię wyższych wartości.
– Troska o wyrabianie postawy szczególnej wrażliwości na wszelkie cierpienie, smutek, kalectwo, starość, biedę oraz uczenie, jak bezinteresownie pomagać wszystkim potrzebującym.
– Realizacja hasła „Najświętsze Serce Jezusa – Przyjdź Królestwo Twoje”. Łączy się z tym propagowanie ideałów misyjnych i uwrażliwienie dziewcząt na palące problemy współczesności (głód, zniewolenie wielu narodów, zalew kłamliwej propagandy i inne)(G. Brożek. Być jak Maryja, TGN, 8 czerwca 2003, s. 18).

III. Wspólnota Kościoła Chrystusowego – liturgia i misje:

Chrystusa i Maryję spotykamy w Kościele. Sobór Watykański II, idąc za św. Pawłem, nazywa go najczęściej wspólnotą w Chrystusie. Nazwa ta zawiera bardzo aktualne dziś treści. Wspólnota w Chrystusie tworzy się i rozwija przez miłość czynną, dawanie świadectwa wiary i liturgię. W naszym programie formacyjnym akcentujemy szczególnie rolę liturgii. Ona jest źródłem nadprzyrodzonej mocy i wciąż potrzebnej człowiekowi łaski Bożej. Dzięki niej Kościół może coraz ściślej jednoczyć się z Chrystusem.
Śpiew scholi i inne posługi liturgiczne, które pełnią dziewczęta, tworzą nie tylko zgromadzenie eucharystyczne, ale umacniają więź wspólnoty parafialnej z Chrystusem. To jednak, co ma dokonywać się w klasie, sąsiedztwie i całej parafii, musi być najpierw praktykowane w małym kręgu grupy apostolskiej. Mówiąc inaczej: mała grupa dziewcząt musi tworzyć jak najbardziej autentyczną wspólnotę w Chrystusie, środowisko, w którym wybacza się urazy, rezygnuje z własnej wygody i przywilejów w imię dobra wspólnego i żyje się w duchu prawdziwej miłości chrześcijańskiej. Taka grupa jest dobrą szkołą apostolską i uczy odpowiedzialności za parafię i cały Kościół (G. Brożek. Być jak Maryja, TGN, 8 czerwca 2003, s. 22). Niezastąpioną formą kształtowania więzi z Kościołem jest apostolstwo misyjne. Uczestnictwo w nim jest uwzględniane w drugim i następnych latach formacji” (G. Brożek. Być jak Maryja, TGN, 8 czerwca 2003, s. 19).

IV. Świat stworzony i odkupiony – radość dzieci Bożych w pracy i zabawie:

Naturalną potrzebą człowieka jest radość, poczucie bezpieczeństwa i szczęścia. Nasza wiara ukazuje nie tylko nadprzyrodzone, ale i naturalne ich źródła (por. np. adhortację Pawła VI o radości chrześcijańskiej – Currenda, nr 1-4/1977 s. 1-18). Święci – najbardziej radośni i szczęśliwi ludzie na ziemi, chociaż byli tak blisko Boga i spraw nadprzyrodzonych, nie lekceważyli naturalnych źródeł radości, ale doceniali je i czerpali z nich obficie (św. Franciszek z Asyżu, św. Franciszek Salezy, św. Teresa od Dzieciątka Jezus i inni). Naszym ważnym zadaniem jest ukazywanie dziewczętom zjawisk przyrody jako dzieł Bożych będących „jakby jasnym i czytelnym zwierciadłem boskiej chwały” (Adhortacja Pawła VI o radości). Obok częstego kontaktu z przyrodą trzeba propagować śpiew, muzykę, różne formy gier i zabaw towarzyskich, które mają charakter czynnego i twórczego uczestnictwa, a nie biernej konsumpcji, jaką proponuje np. telewizja. Wiele pożytecznych inspiracji może nam dostarczyć w tym zakresie harcerstwo.
Cywilizacja techniczna, masowe przenoszenie się ludzi ze wsi do miast, coraz większe zatruwanie i niszczenie środowiska naturalnego i inne podobne zjawiska wywołują coraz częściej poczucie samotności, agresję wobec otoczenia i zanikanie zmysłu religijnego, który cechował dawne pokolenia żyjące w środowisku naturalnym. Dlatego tak ważną jest rzeczą, aby młodemu pokoleniu, żyjącemu w trudnych warunkach, zapewnić kontakt z tymi wartościami. Posiadanie ich stanowi naturalną podbudowę zwyczajnego życia chrześcijańskiego, a tym bardziej aktywności apostolskiej. Atmosfera radości Dzieci Bożych, którą chcemy świadomie kształtować w naszych grupach, ma być znakiem i zapowiedzią radości mieszkańców nieba, do którego wszyscy zdążamy.
Przedstawione wyżej założenia można ująć syntetycznie w jednym zdaniu, które może być przyjęte jako zasadnicze zadanie dla każdego chrześcijanina: „Maryja prowadzi nas do żyjącego w Kościele Chrystusa, z którym zdążamy do radości nieba”.

 

STOPNIE

I. Dziecko Maryi

Nazwa akcentuje radosną prawdę, że Maryja, Matka Syna Bożego jest moją Matką a ja Jej dzieckiem umiłowanym. Tym samym Bóg jest mym Ojcem najlepszym a Jezus mym Bratem. Nadanie stopnia jest równoznaczne z oficjalnym przyjęciem do grupy DSM. Można nadać go po wcześniejszym okresie przygotowania, który powinien trwać ok. 2-3 miesięcy. Jest on poświęcony zapoznaniu się z wymaganiami i ze stylem pracy grup maryjnych.
Prosta ceremonia połączona jest z wręczeniem znaczka i dyplomu.
„Dziecko Maryi” może być dopuszczone do pełnienia pewnych funkcji paraliturgicznych w czasie nabożeństw, zwłaszcza maryjnych. Może trzymać świece czy lampiony na roratach oraz recytować krótkie modlitwy.

II. Bielanka

Drugi stopień przypomina potrzebę naśladowania Maryi w czystości i niewinności. Zewnętrznym znakiem tej czystości duszy jest biały strój. Dziewczęta oficjalnie i na uroczystości zakładają białą bluzeczkę i granatową (błękitną) spódniczkę.
„Bielanka” może brać udział w asyście procesyjnej i nosić różne symbole.
Ceremonię przyjęcia można przeprowadzić w Niedzielę Palmową, której liturgia wspomina dzieci jerozolimskie biegnące przed Panem Jezusem w czasie Jego triumfalnego wjazdu do Jerozolimy. Liturgia Niedzieli Palmowej rozpoczyna także „sezon” procesyjny, którego uwieńczeniem jest uroczystość Bożego Ciała.Podczas nadania tego stopnia dziewczęta otrzymują cudowny medalik.

III. Choralistka / Misjonarka

W pierwszym półroczu przynależności do DSM /kl. IV/ przewidziane jest – oczywiście po odpowiednim przygotowaniu- dopuszczenie do udziału w służbie scholi, której zasadniczym zadaniem jest wykonywanie śpiewów liturgicznych. Do tej służby dopuszczamy oczywiście tylko te dziewczęta, które mają odpowiedni głos i słuch. Stopień Choralistki mogą zdobyć te dziewczęta, które przeszły formację przeznaczoną w programie dla scholi liturgicznych.

Ponieważ w niektórych parafiach nie ma osób przygotowanych do prowadzenia takiej scholi, można z tego stopnia zrezygnować przygotowując na to miejsce dziewczęta do uzyskania stopnia „Misjonarka”. Stopień ten jest także przewidziany dla tych dziewcząt, które z powodu braku głosu, słuchu muzycznego nie mogą należeć do scholi liturgicznej.

W czasie ceremonii przyjęcia można nałożyć dziewczętom błękitne krawaty ze znaczkami maryjnymi.

IV. Samarytanka

Dla dziewcząt należących do drugiej grupy wiekowej /V i VI kl./ przewidziany jest stopień „Samarytanki”, którego podstawę stanowi liturgiczna służba niesienia darów do której dopuszczona jest żeńska służba liturgiczna.

Zgodnie z założeniami programu DSM chcemy rozszerzyć tę służbę nazywaną nieraz liturgią miłości na posługę dobroci i miłosierdzia w domu rodzinnym i środowisku. Nie rezygnując z różnych spontanicznych i prowadzonych przez grupę niejako „na własny rachunek” akcji, należałoby dziewczęta włączyć bardziej oficjalnie w parafialną akcję charytatywną.

Proponowana nazwa nawiązuje do ewangelicznej przypowieści o miłosiernym Samarytaninie. Można wzbogacić jej treść wspomnieniem dobrego czynu niewiasty samarytańskiej, która przy studni obdarzyła wodą spragnionego Jezusa.

V. Nazaretanka

Dla dziewcząt należących do najstarszej grupy wiekowej /I i II gim./ przewidziany jest stopień „Nazaretanki”.

Punktem wyjścia i podstawą jest inna funkcja liturgiczna, do której dopuszczona jest żeńska służba liturgiczna: troska o kościół jako miejsce, w którym odbywa się zgromadzenie eucharystyczne i opieka nad jego uczestnikami, zwłaszcza dziećmi. Założenia programowe DSM pozwalają nam rozszerzyć tę służbę na rodzinę i „kościół domowy”, który jest zasadniczym miejscem realizacji życiowego powołania dziewczyny.

Wzorem i natchnieniem przy realizacji tej służby opiekuńczej jest Królowa Ognisk Rodzinnych – Maryja, która czuwała nad Świętą Rodziną w Nazarecie. Stąd nazwa do tej posługi Maryi nawiązuje.

VI. Przewodniczka

Uwieńczeniem sześcioletniej formacji jest stopień „Przewodniczki” grupy.

Funkcję tę powinny w zasadzie spełniać dziewczęta ze szkoły średniej. Liturgicznych uzasadnień dla tej służby możemy doszukiwać się w służbie animatora liturgicznego.

Por. Dziewczęca Służba Maryjna, Red. Z. Bochenek, S. Kardas, Tarnów 2005.

 

MODLITWA

Codzienna modlitwa ofiarowania

O Pani moja, o Matko moja,
cała się Tobie oddaję.
Ofiaruję Ci dzisiaj oczy moje,
uszy i usta moje i całą siebie.
Gdy przeto Twoją jestem o Dobra Matko,
broń mnie i strzeż jako Dziecka
i własności Twojej. Amen.

Akt oddania się Matce Bożej

Matko Boża, Niepokalana Maryjo!
Tobie poświęcam ciało i duszę moją.
Wszystkie modlitwy i prace, radość i cierpienie,
wszystko czym jestem i co posiadam.
Ochotnym sercem oddaję się Tobie
w niewolę miłości.
Pozostawiam Ci zupełną swobodę
posługiwania się mną dla zbawienia ludzi
i ku pomocy Kościołowi świętemu,
którego jesteś Matką.
Chcę odtąd wszystko czynić z Tobą,
przez Ciebie i dla Ciebie.
Wiem, że własnymi siłami
niczego nie dokonam.
Ty zaś wszystko możesz,
co jest wolą Twego Syna
i zawsze zwyciężasz.
Spraw więc, Wspomożycielko wiernych,
aby moja rodzina, parafia i cała ojczyzna
były rzeczywistym Królestwem
Twego Syna i Twoim. Amen.